ببالید و بسی خود را پسندید

ز بند و بست، چون شد کیسه آگاه

حساب کا رخود گم کرد ناگاه

چو مهر و اشتیاق گوهری دید

نه تنها بود و میانگاشت تنهاست

نه زیبا بود و می پنداشت زیباست

گمان کرد، از غرور و سرگرانی