ببیژن پس آن داستان برگشاد

همی شاد بودند باباز و یوز

چو دانست گرگین که آمد عروس

همه دشت ازو شد چو چشم خروس

وزان جشن و رامش بسی کرد یاد

بگرگین چنین گفت پس بیژنا

که من پیشتر سازم این رفتنا