سوی هر برزن و کویش گذر است

شمع بگریست گه سوز و گداز

کاز چه پروانه ز من بیخبر است

بسوی من نگذشت، آنکه همی

بسرش، فکر دو صد سودا بود

عاشق آنست که بی پا و سر است

گفت پروانه پر سوخته ای