عاشق آنست که بی پا و سر است

بسوی من نگذشت، آنکه همی

سوی هر برزن و کویش گذر است

بسرش، فکر دو صد سودا بود

گفت پروانه پر سوخته ای

که ترا چشم، بایوان و در است

من بپای تو فکندم دل و جان