که ترا چشم، بایوان و در است

بسرش، فکر دو صد سودا بود

عاشق آنست که بی پا و سر است

گفت پروانه پر سوخته ای

من بپای تو فکندم دل و جان

روزم از روز تو، صد ره بتر است

پر خود سوختم و دم نزدم