پر خود سوختم و دم نزدم

که ترا چشم، بایوان و در است

من بپای تو فکندم دل و جان

روزم از روز تو، صد ره بتر است

گر چه پیرایه پروانه، پر است

کس ندانست که من میسوزم

سوختن، هیچ نگفتن، هنر است