روزم از روز تو، صد ره بتر است

گفت پروانه پر سوخته ای

که ترا چشم، بایوان و در است

من بپای تو فکندم دل و جان

پر خود سوختم و دم نزدم

گر چه پیرایه پروانه، پر است

کس ندانست که من میسوزم