بسرش، فکر دو صد سودا بود

کاز چه پروانه ز من بیخبر است

بسوی من نگذشت، آنکه همی

سوی هر برزن و کویش گذر است

عاشق آنست که بی پا و سر است

گفت پروانه پر سوخته ای

که ترا چشم، بایوان و در است