اقبال، قصه ای شد و دولت، فسانه ای

گردون، بر آن رهست که هر دم زند رهی

گیتی، بر آن سر است که جوید بهانه ای

باغ وجود، یکسره دام نوائب است

پنهان، بهر فراز که بینی نشیبهاست

مقدور نیست، خوشدلی جاودانه ای

هر قطره ای که وقت سحر، بر گلی چکد