بحری بود، که نیستش اصلا کرانه ای

پنهان، بهر فراز که بینی نشیبهاست

مقدور نیست، خوشدلی جاودانه ای

هر قطره ای که وقت سحر، بر گلی چکد

بنگر، به بلبل از ستم باغبان چه رفت

تا کرد سوی گل، نگه عاشقانه ای

پرواز کن، ولی نه چنان دور ز آشیان