تا کرد سوی گل، نگه عاشقانه ای

هر قطره ای که وقت سحر، بر گلی چکد

بحری بود، که نیستش اصلا کرانه ای

بنگر، به بلبل از ستم باغبان چه رفت

پرواز کن، ولی نه چنان دور ز آشیان

منمای فکر و آرزوی جاهلانه ای

بین بر سر که چرخ و زمین جنگ میکنند