کنون که پرده از این راز، برگرفت سپهر

که وقت حاصل باغ، از چه رو ندادی بر

مگوی، بی گنهم سوخت شعله تقدیر

همین گناه تو را بس، که نیستی بر ور

به آنکه هر دو بگوئیم عیب یکدیگر

ز چون منی، چه توان چشم داشت غیر ستم

ز همنشین جفا جو، گریختن خوشتر