به آنکه هر دو بگوئیم عیب یکدیگر

مگوی، بی گنهم سوخت شعله تقدیر

همین گناه تو را بس، که نیستی بر ور

کنون که پرده از این راز، برگرفت سپهر

ز چون منی، چه توان چشم داشت غیر ستم

ز همنشین جفا جو، گریختن خوشتر

به تیغ می نتوان گفت، دست و پای مبر