ز چون منی، چه توان چشم داشت غیر ستم

همین گناه تو را بس، که نیستی بر ور

کنون که پرده از این راز، برگرفت سپهر

به آنکه هر دو بگوئیم عیب یکدیگر

ز همنشین جفا جو، گریختن خوشتر

به تیغ می نتوان گفت، دست و پای مبر

بگرگ می نتوان گفت، میش و بره مدر