چو شاخ بلرزید زهره رخشان

گهی درخت در افتاد و گاه سنگ شکست

ز تند باد حوادث، ز فتنه طوفان

ز بیم، چشم زحل خون ناب ریخت بخاک

در تنور نهادند و شمع مطبخ مرد

طلوع کرد مه و ماند در فلک حیران

شبان چو خفت، برآمد ببام آغل گرگ