طلوع کرد مه و ماند در فلک حیران

ز بیم، چشم زحل خون ناب ریخت بخاک

چو شاخ بلرزید زهره رخشان

در تنور نهادند و شمع مطبخ مرد

شبان چو خفت، برآمد ببام آغل گرگ

چنین زنند ره خفتگان شب، دزدان

گذشت قافله ای، کرد ناله ای جرسی