شبان چو خفت، برآمد ببام آغل گرگ

چو شاخ بلرزید زهره رخشان

در تنور نهادند و شمع مطبخ مرد

طلوع کرد مه و ماند در فلک حیران

چنین زنند ره خفتگان شب، دزدان

گذشت قافله ای، کرد ناله ای جرسی

بدست راهزنی، گشت رهروی عریان