ز فرط خوف، فراموش کرد گفته خویش

بسوی غار شد اندر هوای طعمه، روان

شنید گربه مسکین صدای پا و ز بیم

ز جای جست که بگریزد و شود پنهان

که کار باید و نیرو، نه دعوی و عنوان

نه ره شناخت، نه اش پای رفتن ماند

نه چشم داشت فروغ و نه پنجه داشت توان