نه چشم داشت فروغ و نه پنجه داشت توان

ز فرط خوف، فراموش کرد گفته خویش

که کار باید و نیرو، نه دعوی و عنوان

نه ره شناخت، نه اش پای رفتن ماند

نمود آرزوی شهر و در امید فرار

دمی بروزنه سقف غار شد نگران

گذشت گربگی و روزگار شیری شد