نه ره شناخت، نه اش پای رفتن ماند

ز جای جست که بگریزد و شود پنهان

ز فرط خوف، فراموش کرد گفته خویش

که کار باید و نیرو، نه دعوی و عنوان

نه چشم داشت فروغ و نه پنجه داشت توان

نمود آرزوی شهر و در امید فرار

دمی بروزنه سقف غار شد نگران