که باشد نقطه اندر حصن پرگار

نه پیدا بود روز اینجا، نه روزن

نه راه و رخنه ای بر کوه و برزن

بدان درماندگی بودم گرفتار

گهی گیتی، ز برفم جامه پوشید

گهی سیلم، بگوش اندر خروشید

زبونیها ز خاک و آب دیدم