زبونیها ز خاک و آب دیدم

که باشد نقطه اندر حصن پرگار

گهی گیتی، ز برفم جامه پوشید

گهی سیلم، بگوش اندر خروشید

ز مهر و ماه، منت ها کشیدم

جدی هر شب، بفکر بازئی چند

بمن میکرد چشم اندازئی چند