گهی سیلم، بگوش اندر خروشید

بدان درماندگی بودم گرفتار

که باشد نقطه اندر حصن پرگار

گهی گیتی، ز برفم جامه پوشید

زبونیها ز خاک و آب دیدم

ز مهر و ماه، منت ها کشیدم

جدی هر شب، بفکر بازئی چند