تا نماند باد عجبش در دماغ

سرکشی کرد و فکندیمش ز پای

پشه ای را حکم فرمودم که خیز

خاکش اندر دیده خودبین بریز

تیرگی را نام نگذارد چراغ

ما که دشمن را چنین میپروریم

دوستان را از نظر، چون میبریم