ما که دشمن را چنین میپروریم

خاکش اندر دیده خودبین بریز

تا نماند باد عجبش در دماغ

تیرگی را نام نگذارد چراغ

دوستان را از نظر، چون میبریم

آنکه با نمرود، این احسان کند

ظلم، کی با موسی عمران کند