خانه درویش، از دزد ایمن است

چیره شد چون بر سیه، موی سپید

گفتم اینک نوبت دانستن است

نه دم و دودی، نه سود و مایه ای

برگشای اوراق دل را و بخوان

قصه های دل، فزون از گفتن است

من زبون گشتم بچنگال دو گرگ