دوش، ضعف پیریم از پا فکند

گفت فرصت نیست، وقت رفتن است

خیره از من زیرکی خواهد فلک

کارگر، هنگام پیری کودن است

گفتم این درس ز پای افتادن است

ذره ذره هر چه بود از من گرفت

دیر دانستم که گیتی رهزن است