ذره ذره هر چه بود از من گرفت

کارگر، هنگام پیری کودن است

دوش، ضعف پیریم از پا فکند

گفتم این درس ز پای افتادن است

دیر دانستم که گیتی رهزن است

نیست جز موی سپیدم حاصلی

کشتم ادبار است و فقرم خرمن است