نیست جز موی سپیدم حاصلی

گفتم این درس ز پای افتادن است

ذره ذره هر چه بود از من گرفت

دیر دانستم که گیتی رهزن است

کشتم ادبار است و فقرم خرمن است

من به صد خونابه، یک نان یافتم

نان نخوردن، بهتر از خون خوردن است