کندند ز باغ، خار و خس را

شد وقت رحیل و مرد راهی

بنهاد بر اسب خویشتن، زین

هر مست که بود، هشیار است

گردید چمن، زمردین رنگ

دزدید چو دیو شب، نفس را

خوابید ز خستگی، شباهنگ