دزدید چو دیو شب، نفس را

هر مست که بود، هشیار است

کندند ز باغ، خار و خس را

گردید چمن، زمردین رنگ

خوابید ز خستگی، شباهنگ

هنگام سحر، در قفس را

بشکست و پرید صید دلتنگ