هنگام سحر، در قفس را

گردید چمن، زمردین رنگ

دزدید چو دیو شب، نفس را

خوابید ز خستگی، شباهنگ

بشکست و پرید صید دلتنگ

بر سر نرسانده این هوس را

بر پاش رسید ناگهان سنگ