بر پاش رسید ناگهان سنگ

هنگام سحر، در قفس را

بشکست و پرید صید دلتنگ

بر سر نرسانده این هوس را

این عادت دور روزگار است

آراست بساط آسمانی

از جلوه گری، خور جهانتاب