چون در ره دور، دیر مانی

این پایه خرد، استوار است

خوش صبحدمی، اگر توانی

بر دامن مرغزار بنشین

بال و پر تو، کنند خونین

گر رسم و ره فرار دانی

چون فتنه رسد، تو رخت بر چین