گر رسم و ره فرار دانی

بر دامن مرغزار بنشین

چون در ره دور، دیر مانی

بال و پر تو، کنند خونین

چون فتنه رسد، تو رخت بر چین

این نکته، چو درس زندگانی

آویزه گوش کن، که پروین