در گلشن و کوهسار و وادی

وقتی ز غرور و شوق و شادی

پا بر سر چرخ می نهادی

بودی چو پرندگان، سبکروح

آن روز، چه رسم و راه بودت

امروز، نه سفله ای، نه رادی

پیکان قضا بسر خلیدت