به بلبل می برد از گل صبا صد گونه بشری را

ز زلفت زنده می دارد صبا انفاس عیسی را

ز رویت می کند روشن خیالت چشم موسی را

سحرگه عزم بستان کن صبوحی در گلستان کن

کسی با شوق روحانی نخواهد ذوق جسمانی

برای گلبن وصلش رها کن من و سلوی را

گر از پرده برون آیی و ما را روی بنمایی