برای گلبن وصلش رها کن من و سلوی را

سحرگه عزم بستان کن صبوحی در گلستان کن

به بلبل می برد از گل صبا صد گونه بشری را

کسی با شوق روحانی نخواهد ذوق جسمانی

گر از پرده برون آیی و ما را روی بنمایی

بسوزی خرقه دعوی بیابی نور معنی را

دل از ما می کند دعوی سر زلفت به صد معنی