گر از پرده برون آیی و ما را روی بنمایی

به بلبل می برد از گل صبا صد گونه بشری را

کسی با شوق روحانی نخواهد ذوق جسمانی

برای گلبن وصلش رها کن من و سلوی را

بسوزی خرقه دعوی بیابی نور معنی را

دل از ما می کند دعوی سر زلفت به صد معنی

چو دل ها در شکن دارد چه محتاج است دعوی را