دوش وصلت نیم شب در خواب خوش

وین نمی باید به انبازی مرا

سر چو شمعم بازبر یکبارگی

تا کی از ننگ سرافرازی مرا

کرد هم خلوت به دمسازی مرا

تا که بر هم زد وصالت غمزه ای

کرد صبح آغاز غمازی مرا