که درو وصف کبریای تو است

کیمیای سعادت دو جهان

گرد خاک در سرای تو است

ناف آهو شود دهان کسی

سرمه دیده ها بود خاکی

که گذرگاه آشنای تو است

ملک عالم به هیچ نشمارد