چه جای دردفروشان دیر آفات است

پیاله ای دو به من ده که صبح پرده درید

پیاده ای دو فرو کن که وقت شه مات است

در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد

کسی که دیرنشین مغانست پیوسته

چه مرد دین و چه شایسته عبادات است

مگو ز خرقه و تسبیح ازانکه این دل مست