ز کار بیهده خویش جای آنت هست

تو غافلی و به هفتاد پشت شد چو کمان

تو خوش بخفته ای و تیر عمر رفت از شست

اگر تو زار بگریی به صد هزاران چشم

فرشته ای تو و دیوی سرشته در تو به هم

گهی فرشته طلب، گه بمانده دیو پرست

هزار بار به نامرده طوطی جانت