تو غافلی و به هفتاد پشت شد چو کمان

برو بجه ز چنین پل که نیست جای نشست

چو سیل پل شکن از کوه سر فرود آرد

بیوفتد پل و در زیر پل بمانی پست

تو خوش بخفته ای و تیر عمر رفت از شست

اگر تو زار بگریی به صد هزاران چشم

ز کار بیهده خویش جای آنت هست