تو خوش بخفته ای و تیر عمر رفت از شست

چو سیل پل شکن از کوه سر فرود آرد

بیوفتد پل و در زیر پل بمانی پست

تو غافلی و به هفتاد پشت شد چو کمان

اگر تو زار بگریی به صد هزاران چشم

ز کار بیهده خویش جای آنت هست

فرشته ای تو و دیوی سرشته در تو به هم