لاجرم با تیغ در کار آمدست

همچنان کان پسته می ریزد شکر

همچنان آن دشنه خونبار آمدست

هست ترک و من به جان هندوی او

صبحدم هر روز با کرباس و تیغ

پیش تیغ او به زنهار آمدست

آینه بر روی خود می داشتست