صبحدم هر روز با کرباس و تیغ

همچنان آن دشنه خونبار آمدست

هست ترک و من به جان هندوی او

لاجرم با تیغ در کار آمدست

پیش تیغ او به زنهار آمدست

آینه بر روی خود می داشتست

تا به خود بر عاشق زار آمدست