که دم اندر هوای خود شمردست

ز سندانی که بر سر می زنندش

قدم در عشق محکم تر فشردست

کسی چون ذره گردد این هوا را

بسا آتش که چون اینجا رسیدست

شدست آبی و همچون یخ فسردست

بسا دریا کش پاکیزه گوهر