شدست آبی و همچون یخ فسردست

کسی چون ذره گردد این هوا را

که دم اندر هوای خود شمردست

بسا آتش که چون اینجا رسیدست

بسا دریا کش پاکیزه گوهر

که اینجا قطره ای آبش ببردست

مشو پیش صف ای نه مرد و نه زن