کسی چون ذره گردد این هوا را

اگر آن نفس یک ساعت بمردست

ز سندانی که بر سر می زنندش

قدم در عشق محکم تر فشردست

که دم اندر هوای خود شمردست

بسا آتش که چون اینجا رسیدست

شدست آبی و همچون یخ فسردست